บาเยีย บาเยีย
บาเยีย บาเยีย

“บาเยีย….บาเยีย บาเยียมาแล้วจ้า” เสียงร้องอย่างนี้เป็นที่คุ้นหูของคนกรุงเทพฯในยุคซิกตี้ส์ เพราะหมายถึงจะได้กินบาเยีย ถั่วบดทอดกรอบนอกนุ่มในที่หอมเครื่องเทศ ราดน้ำจิ้มในกระทงใบตองแห้ง จิ้มกินพร้อมแนมด้วยพริกขี้หนูแห้งทอด อืม ! อร่อยนักแล


ในยุคซิกตี้ส์ หาบบาเยียมักมาคู่กับถั่วปากอ้า หาบเร่ขายขนมและของว่างอื่นที่เด็กและผู้ใหญ่มักรู้กำหนดเวลที่ควรรออุดหนุน ยังมีอาบังที่มาพร้อมโต๊ะถั่วทอนานาชนิด หาบขนมกะลอจี๊ หาบตังเม หาบน้ำตาลแบะเซ เป่า รถไอติม ฯลฯ แต่ปัจจุบันหาบเร่ของว่างและขนมเหล่านี้ ได้เลือนหายไปเกือบหมดแล้วจากข้างถนน ตรอกและซอกซอย บางอย่างมีผู้พยายามนำไปปรากฎในศูนย์อาหารของศูนย์การค้า แต่ส่วนใหญ่ก็เอาตัวไม่รอด เพราะคนรุ่นใหม่ไม่รู้จักไม่คุ้นเคย

ทุกวันนี้ถ้าเอ่ยชื่อ “บาเยีย” ให้เด็กรุ่นใหม่ลูกหลานของคนยุคซิกตี้ส์ฟัง คงแทบไม่มีใครเลยที่รู้จักบาเยีย หรือถ้าลองให้เขาชิมดู พนันได้เลยว่าน้อยคนนักจะชมว่าอร่อย เพราะทั้งกลิ่นและรสของบาเยียไม่ได้เลยกับรสปากของเด็กสมัยใหม่
บาเยียเป็นอาหารว่างสัญชาติแขกอิสลาม แต่เข้ามาอยู่ในเมืองไทยเมื่อใดกลุ่มไหนเป็นผู้นำมาเผยแพร่ ยังไม่อาจสืบค้นได้แน่ชัด
ปัจจุบัน ถ้าใครนึกอยากกินบาเยีย ก็คงต้องออกแรงค้นหากันขนาดเหงื่อตกทีเดียว เพราะแหล่งทำบาเยียขายมีอยู่เพียงไม่กี่แห่งในกรุงเทพฯ

ใส่ความเห็น

ชื่อ *
อีเมล์ *
เว็บไซท์